XLIX

miałam wiele czasu przez te pół roku, żeby zająć się sobą.
jednak wiele czasu poświęciłam jedynie planowaniu, czym się zająć i co zrobić.
marzenia i wizje pozostają marzeniami i wizjami.

zdążyłam się tylko przekonać, że nie nadaję się do muzyki.
i że komputer wygrywa z książką*.
a do tego kilka kilogramów się przyczepiło i nie chce odpuścić.

o czym innym miałam pierwotnie napisać. ponarzekać.
bo smutna jeździłam w sobotę po mieście.
bo życie na pewno inne by było gdybym mieszkała gdzie indziej.
na takim południu Europy na przykład. gdzie słońce świeci częściej, a miasta są ładniejsze.
albo w Krakowie ulubionym czy w bliższym do części rodziny Wrocławiu.
ale nie chodzi o miejsce tylko o brak drugiego człowieka. albo zaczepienia myśli na sprawach poważniejszych niż dotychczas.


 usilnie, lecz bezskutecznie próbuję upodobnić się do młodzieży, która odwiedza takie koncerty, na którym byłam w ostatni piątek**, która licznie odwiedza kontenerART i inne kultowe miejsca na mapie miasta. 
niszczę tymi próbami spokój umysłu, zatracam własną indywidualność. 
a chciałabym poczuć jak to jest akceptować siebie. jak to jest pogodzić się z tym, że nie jest się artystą czy podróżnikiem mimo że chciałoby się być.

i na koniec.

uwiebiam krótkie momenty spotkania spojrzeń moich i obcych lub prawie obcych mi osób.

mijanego rowerzysty, przechodnia płci męskiej, starszego pana podczas drogi do pracy. 

czy też osób, o których wiem kim są (z imienia i z nazwiska czy wykonywanego zawodu) choć one nie wiedzą o mnie nic (spotkanie muzyka pewnej poznańskiej kapeli czy znajomego Sz.). 

ciekawi mnie co druga osoba w tym krótkim momencie myśli. 

a uwielbiam dlatego, że czuję wtedy jakby świata dookoła nie było, hałasu ulicy nie było. jest tylko uśmiech, zaciekawienie, zakłopotanie, znudzenie osoby, na którą patrzę. nie potrafię tego wyrazić słowami.

a zdjęcie takie, bo widziałam ostatnio tego chłopaka. nawet nie pamiętam jego imienia, ale tak często jest, że kiedy pomyślisz niespodziewanie o jakimś człowieku to następnego dnia go spotkasz. Hanię też mijałam parę dni temu. 

* i jakby lista książek do przeczytania była za krótka to kupiłam w tę smutną sobotę Opowieści z Narni po angielsku za 5 zł!
** Rebeka. miło gdy osoba, z którą za dzieciaka mieszkałam w tym samym bloku w dobrym stylu kroczy ku popularności.