XXIV

nie to miejsce.

wagon pociągu, w którym zapach frytek z mc'donaldsa wymieszał się z zapachem kanapek z szynką i sałatą i słodkim zapachem tłustych pączków. 

młodzi w słuchawkach na uszach. starszym pozostały rozmowy lub obserwacja tego, co za szybą.

wsiedli i wysiedli robotnicy, chyba kolejowi, zawsze mnie ich obecność i ich podróż tym pociągiem intrygowała.

wsiadła stara pani, malutka, o żółtej twarzy. miała czerwony płaszcz, paliła magnaty i czesała swoje siwe włosy. 

(i pomyślałam wtedy o swoim wujostwie, o tym, że ich dom miał specyficzną woń i że dostawałam od nich lizaki w kształcie koguta).

nie ten czas. 

gdy urzędowy datownik przypomina najgorszy dzień w życiu.

i na nieszczęście też jeden z najlepszych.

gdy miejsca przypominają, teraz przeraźliwie puste.

podobnie z nieprzygotowanym budyniem o smaku krówki czy dostrzeżonym w telewizji słowem.

 nie to miejsce i czas, żeby radować się, choćby z miętowego koloru paznokci.

krótko trwające, przyjemne, mogłoby się wydawać, wydarzenia nie mają teraz żadnego znaczenia. 

listopad, grudzień, styczeń, luty. 

ile jeszcze?