CXXIX

chciałam napisać dzisiaj, żebyś wyjechał za miasto, usiadł na trawie i spojrzał w niebo.

gdyby nie było chmur spadałyby gwiazdy.

mógłbyś słuchać jednocześnie artysty, którego utwór umieściłam niżej.

mnie takie chwile przypominają o istocie rzeczy.

chciałabym się pogodzić z tym jak jest, z tym kim jestem.

bo zawsze będzie czegoś brakować, zawsze. 

spokoju trzeba zatem.

i działania.

a tak tęskno za innym.

za wszystkim.

patrzę na zdjęcia innych miast, na pewno tam lepiej.

na innych ludzi - tak bardzo ciekawych.

zmieniam zdanie o pracy od ósmej do szesnastej. inną źle znoszę.

tak na serio to chciałabym mieszkać w górach.

ale też wyjechać w podróż po świecie.

tyle bym chciała.

nie pieniędzy, a wrażeń.

w mieście trwa festiwal filmowy. 

w zeszłym roku brałam w nim czynny udział, w tym się nie udało.

ale o zainteresowaniu kinem niezmiennie świadczy liczba rowerów przypiętych do elementów stałych w okolicach multipleksu, głównego miejsca festiwalu, jak i brak biletów na pół godziny przed seansem (mimo że seans płatny, a film niekomercyjny).

na salę kinową się nie dostałam, na jogę, z której zrezygnowałam na rzecz sztuki bym nie zdążyła, więc pozostało pokonać stałą, miejską trasę rowerową. 

powietrze rześkie, kolory wieczorne wspaniałe.

od jakiegoś czasu nie jeżdżę ze słuchawkami w uszach.

słyszę więc wiatr, przyjemny odgłos kontaktu opony z asfaltem, czasem odgłosy miasta słyszę, czasem ptaki.

odczucia z trasy odmienne.

lęk przy mijaniu kontenerów i plaży miejskiej - za dobre wspomnienia stamtąd, niestety sprzed trzech lat. za piękni i za idealni ludzie tam przychodzą.

spokój przy ichocie i na trasie pomiędzy ichotem, a tablicą konin-santok.

bo tam nie ma ludzi. pusto.

było też kilka zachwytów, ale już nie pamiętam dokładnie.

i lodziarnia na koniec, bo nie potrafiłam przejechać obok.