CCLVI

to był pierwszy deszczowy dzień podczas urlopu

padało od rana, z każdą godziną mocniej

schodziliśmy z gór długo

z każdym kilometrem czułam coraz bardziej ból, najpierw pleców, potem klatki piersiowej, na koniec stóp

zastanawiałam się jak pewna osoba, którą podziwiam, wytrzymała trzy tygodnie na górskim szlaku, wchodząc na o wiele wyższe przełęcze, śpiąc każdej nocy w namiocie i do tego codziennie praktykując jogę

tak, za swoją kondycję planuję się wziąć od dawna

tymczasem będąc prawie u celu żałowałam, że uparłam się na ten monastyr

byłam przekonana, że nie będzie warty włożonego wysiłku

ale wchodząc na dziedziniec szczęka mi opadła

i już nie myślałam o bolącym ciele

do tego szczęśliwie udało nam się dostać pokoik, a raczej celę na terenie monastyru

bez rezerwacji

ostatnią

pewnie jak pop, który akurat przebywał w pomieszczeniu recepcji, spojrzał na taką sierotę jak ja to mu się żal zrobiło i ten ostatni klucz dał

bo na pewno nie dał ze względu na przystojnego, silnego mężczyznę, mojego towarzysza podróży ;-)

Monaster Rilski moi mili:

P.S. dzisiejszego popołudnia bardzo mocno wiał wiatr

nie wyszłam przez niego z domu

i zaczęłam się porównywać

i zrobiło mi się źle

ale na kolację otworzyłam ogórki konserwowe w zalewie curry mojej mamy

i mi się polepszyło 

(bo wiecie, jestem z tych osób, które wolą ogórki od pomidorów, a jeśli te są nadzwyczajnie smaczne i smakiem przypominają ukochane Indie to dopiero szczęście)