LIX

mówię do siebie: zamknij się wreszcie. nikogo nie obchodzi, że jest ci źle.

ale nadal piszę. to tak jak z niejedzeniem słodyczy. niemożliwe. one zresztą w dużej mierze winne.

na własne życzenie rezygnuję z towarzyskości - brak predyspozycji, nie sypię żartami jak z rękawa. bywa. 

siedzę więc na parapecie piętra czwartego, wypalam papierosa - jeden na każdy jeden lądujący samolot. i patrzę w dół i przed siebie, na życie w tych oknach.