IX

nie słuchamy drugiego człowieka. zazwyczaj staramy się go przekrzyczeć. 

biegniemy, sami nie wiemy w jakim kierunku.

mnie przeaziło ostatnio to, że nie pamiętam, co robiłam w ostatnie święta grudniowe.

albo to, że chłopiec na zdjęciu powyżej, Bartosz, ma już sześć lat, a ja tak niewiele miałam okazji, żeby z nim porozmawiać jak starsza ciocia z młodszym bratankiem. 

dlatego dzisiaj, na przekór nastrojowi utrzymującemu się od dwóch tygodni, czerpałam radość z zajęć jogi,
z tego spotkania w pubie, z tego powrotu rowerem do domu. z ulubionym radiem w słuchawkach na uszach, z tej szybkiej jazdy bez trzymanki na lekkim rauszu, z chłodnym, ale rześkim powietrzem w płucach. 

i gdyby tak pamiętać na co dzień o tych najważniejszych sprawach, ale jednocześnie najprostszych...

a zdjęcia moje, jeśli bezwartościowe, to przynajmniej z ładunkiem sentymentalnym, dla mnie samej. poniższe niesie wspomnienie pewnego popołudnia jesiennego spędzonego w podróży krótkiej. były pewne myśli, miłe. i tego się będę trzymać.