CCCLXVIII

po raz czwarty z rzędu spędziłam swój okołourodzinowy czas w Tatrach

w tym roku pogoda była najmniej łaskawa

a ja, świadoma zagrożeń po zimowym kursie z początku roku,

nie pchałam się już tak beztrosko nawet na te najprostsze szczyty

weszłam jedynie na Kasprowy i po raz pierwszy od wielu lat nic stamtąd nie zobaczyłam

widoczność na metr może była i mocny wiatr w oczy

dwustumetrowy odcinek od Suchej Przełęczy do stacji kolejki trzeba było przecierać

kolejne dni to spacery raczej

choć dwa dni później od wejścia na Kasprowy znowu byłam na tym szczycie

wjechałam kolejką, a nawet zjechałam

to był dzień dwóch lawin w Tatrach

zanim zdecydowałam się schować dumę do kieszeni i wsiąść do kolejki

rozważałam Dolinę Kondratową i Giewont lub Kopę Kondracką

sprawdziłam rano pogodę (niski pułap chmur czyli zero widoków), komunikat lawinowy, 

wiedziałam, że całą noc padał śnieg

spojrzałam też na obraz z kamer ze szczytów/schronisk (kamery.topr.pl)

i do wys. ok. 1800 m n.p.m. widoczność rzeczywiście zerowa 

ale powyżej słonko i niemal bezchmurnie

morze mgieł 

dlatego koniecznie chciałam wyjść ponad mgły 

stąd Kondratowa

ale to zagrożenie lawinowe i bardzo trudne warunki na szlakach
spowodowały, że w Kuźnicach zmieniłam nagle decyzję i wsiadłam do kolejki

a w Kondratowej zeszła jedna z lawin

myślę że oceniłabym powtórnie ryzyko przy schronisku i nie poszłabym do góry

jestem w końcu dość rozsądna i dość lękliwa

a tak wjechałam do góry i zrobiłam parę ładnych zdjęć

(których jeszcze nawet nie zgrałam z aparatu do komputera)

rozpisałam się niezamierzenie o Tatrach

a chciałam znowu trochę ponarzekać

że mimo już czterotygodniowego odwyku od instagrama

nie zauważyłam więcej czasu na inne, ważniejsze działania

parę prostych spraw z listy zrobiłam

ale te trudniejsze wciąż nierozpoczęte

ale

przeczytałam w tym czasie dwie książki

to realny sukces

nie jestem natomiast w stanie poprawnie ocenić czy ten czas bez instagrama 

przyczynił się do poprawy samopoczucia

na pewno niepatrzenie na ciekawe życie obcych ludzi 

oszczędziło mi co najmniej kilku godzin gorszego nastroju

stwierdzam też, że instagram jest przede wszystkim nieograniczonym czasowo blokiem reklamowym

home office to z kolei złudna strefa komfortu

nie spotykam wielu ludzi

ale gdy już do nich wychodzę

(joga, której mało ostatnio, treningi stania na rękach czy treningi wspinaczkowe)

to okazuje się że nie dość, że większość ze spotykanych osób jest średnio 10 lat ode mnie młodsza

(ciężko to zaakceptować)

to najczęściej tak chamsko dla siebie się do nich porównuję

bo nie mam nic

nie mam formy wspinaczkowej i umiejętności, a wielkie lęki

(a inni są tacy świetni)

nie mam siły fizycznej, którą chciałabym mieć (i się np. podciągać) i bolą mnie plecy podczas praktyki jogi

(a inni są tacy świetni)

do tego mam tyle lat a nie mam mieszkania (nawet na kredyt) i znaczących osiągnięć w życiu prywatnym

nie mam kariery zawodowej

nawet nie wiem czy chciałabym to wszystko mieć

w tym momencie to

chciałabym żeby było ciekawiej w codzienności

żeby mnie ciało nie bolało podczas treningów i szybciej się regenerowało po nich

chciałabym żeby nie było zim i szarych jesieni (póki mieszkam w mieście)

bo już mam ich serdecznie dosyć

do następnego, cześć