CCCXLV

 dzisiaj na pół godziny przed północą termometr wskazuje 26 stopni ciepła
za kilka dni będzie przesilenie letnie

uwielbiam czerwiec

choć wiem, że jest takim punktem kulminacyjnym

że dzień będzie się za chwilę skracał

że zaraz nadejdzie jesień i szara zima

ten czas ciepła, zieleni i słońca trwa zbyt krótko

przebywając w mieście nie mam sił czerpać z niego wiele

ostatnio tak rzadko wychodzę wieczorem z domu

tak rzadko bywam w lesie

a w górach mogłabym patrzyć na zachody słońca do znudzenia

wędrować wiele kilometrów w upale

nie wiem czy tego mi trzeba

zamiany miasta na miejsce bliżej pagórków i gór

na razie nie jestem w stanie wyobrazić sobie przeprowadzki

pozbycia się setek rzeczy, które nagromadziłam

porzucenia wygody

ale jak patrzę na poniższe zdjęcia

to wydaje się ten górski krajobraz 

wybawieniem

ukojeniem

a miałam dziś pisać o lękach

o samokrytyce

o tym, że smucę się 

gdy widzę samotność starszych ludzi

albo gdy rozmyślam o pewnej pani, którą spotkałam pół roku temu w szpitalu

czekała ją poważna operacja i bardzo się jej bała

o tym, że płaczę, kiedy widzę, że ktoś płacze

usłyszałam ostatnio, wielu znaną, piosenkę w radio

fragment jej tekstu dobrze odzwierciedla, co dzieje się w mojej głowie

kiedy nie mam możliwości zająć ją jakimiś fizycznymi aktywnościami

"znów płakałam, wczoraj znów płakałam

że nie umiem na skrzypcach grać

i że wszyscy umrzemy

wszyscy"