CCCXLII

 zmuszam się do wyjścia z mieszkania
mówię sobie często "wyjdź, bo się udusisz"

praca zdalna i niepogoda uczyniły to miejsce jednocześnie 

schronieniem i więzieniem

ale nie chcę tak

potrzebuję patrzeć na drzewa, czuć ciepłe powietrze na skórze

wychodzę więc dość nieśmiało

na chwilę, nad rzekę, do lasu, do ogrodu botanicznego

i czekam aż przyjdą chęci na dłużej

pomyślałam nawet, żeby uzupełnić zapasy filmów do mojego aparatu

przecież kilka lat temu sprawiało mi to tyle radości

jeżdżenie na rowerze i fotografowanie szlachetnym analogiem

mogłabym też przeprowadzić się np. w góry

albo wyjechać na jakiś czas do cieplejszego kraju i stamtąd pracować

mogłabym nawet jakiś czas w ogóle nie pracować i podróżować

wiem jednak, że problemy nie rozwiążą się wraz ze zmianą miejsca przebywania

boję się też paru innych rzeczy

więc nie wyjeżdżam

i gorzknieję chyba

dziś smutno

i stąd słowa tu

choć mogłoby być więcej smutniejszych

powstrzymywałam się

powtarzalność dni, przebywanie w mieście, nieznośna samotność

czasem mnie przerastają