CCXLVI

źle znoszę bezczynność

prędzej przez brak przyzwolenia na nią niż z braku przyjemności podczas nicnierobienia

bo trzeba coś robić ciekawego, wartościowego, rozwijającego etc. etc.

to pierwszy z elementów codzienności, z którym sobie nie radzę

mam bardzo dużo wolnego czasu

który marnotrawię

wiesz, sporo umiejętności chciałabym mieć

albo codziennie chciałabym praktykować jogę

i więcej czasu poświęcać na inne sporty

tymczasem z różnych, zidentyfikowanych, przyczyn nie jestem w stanie zrobić czegokolwiek z tych rzeczy

tkwię w błędnym kole

czasem dodam sobie obowiązki typu dodatkowa praca zarobkowa

żeby potem tłumaczyć sobie, że nie robię tego, na czym mi najbardziej zależy, ponieważ pracuję

nie wiem też kim jestem i co jest najważniejsze dla mnie

jestem spokojna i małomówna dla całego świata

w środku domagam się nieustannego ruchu i zmian

czy to realna potrzeba czy jedynie potrzeba sztucznie podkręcana przez obserwację innych osób

lubię podróżować, ale czy rozwiązaniem dla mnie będzie porzucenie zbudowanego o własnych siłach świata tutaj i ruszenie w roczną, może dłuższą podróż

bo do czego wrócę po powrocie

wiesz, takie obawy mam o kwestii b, mimo że nie podjęłam nawet decyzji o a

takie obawy mam wciąż i zawsze

obłęd

a może najzwyczajniej przyczyną wszystkiego jest samotność

której doświadczam w tym mieście

ta nieznośna cisza wypełniająca każdy dzień

(choć podejrzewam, że doświadczałabym jej też w innym miejscu

nie zbuduję grona znajomych na nieufności do samej siebie i braku poczucia własnej wartości)

która sprawia, że chcę uciec

podejrzewam jeszcze lęk przed odpowiedzialnością za własne decyzje

można to też nazwać brakiem odwagi

psycholożka, z którą regularnie rozmawiam zachęca do kupna aparatu cyfrowego 

który prawdopodobnie wydźwignąłby moją fotografię na zupełnie inny poziom

docelowo na poziom komercyjny, dzięki któremu mogłabym porzucić pracę w biurze

ale ja się opieram

boję się, że nowy aparat za kilka tysięcy złotych pozostanie nietknięty w pudełku

czekam chyba na autorytet, który nie tylko mi powie, że odniosę sukces, ale też pokieruje na tej drodze do sukcesu

kolejny obłęd

aż chciałoby się pozostać dzieckiem na zawsze