CCXXVI

natura jest najwspanialszą formą sztuki

wymagającą i piękną

tak wiele dającą i tak wiele uczącą

a świecące słońce jest jakby ekstra uśmiechem skierowanym do człowieka

wędrowanie po górach za każdym razem przypomina mi niełatwą drogę dążenia do celu

uczy, że bez podjęcia trudu i bez konsekwencji w działaniu nie będzie efektów
a pokonywanie słabości daje w ostatecznym rozrachunku zadowolenie

chyba powinnam zamieszkać w jakiejś górskiej krainie i czerpać z jej mądrości

wyjazd przepełniony emocjami

od pełni dobra i ciepła w sercu po ciemność i smutek

jak to u mnie

jak każdego dnia

w jednej chwili wkurzona na pracę i cały ten kraj

w drugiej czerpiąca przyjemność z jazdy rowerem po mokrych ulicach

w innej pragnąca jego dotyku, jego ramion i podzielenia się prostą obserwacją o poziomie wody w rzece, który znacząco się podniósł

a w jeszcze innej nie mogąca patrzeć na swoje odbicie w tramwajowej szybie, czująca wstręt do własnej osoby

kiedy wracałam pociągiem z Podhala do domu

zanurzona w pustce

ze smutkiem w oczach

pewien mężczyzna, który siedział naprzeciwko powiedział mi na ucho przy wysiadaniu coś czego dobrze nie zrozumiałam

nie powiedział po polsku

chyba

więc mógł to być urok rzucony przez pana w czerni

ale może powiedział, żeby się nie martwić, że wszystko będzie dobrze ?