CLXV

dzień gorszy od złego.

nieobecność, nienawiść do siebie i ból.

to nie był dzień melancholii, smutny, ale piękny.

to nie ten dzień.

jeśli prawdą jest, że intensywne myślenie na jakiś temat zamienia ten temat w czyn to za pół roku powinno mnie w tym mieście już nie być.

chyba w drodze powinnam być.

ale nie wiem gdzie, w jakim charakterze, z rowerem czy bez.

na przekór samopoczuciu, tej depresji marnej, chciałabym umieszczać wam zdjęcia na których widać mnie i widać mój uśmiech.

nie jestem w stanie, nie potrafię.

tutaj jest rutyna i wielki brak akceptacji. 

tutaj jest nadmiar docierających do oczu stylów życia innych ludzi.

chciałabym z każdego mieć coś dla siebie.

a to niemożliwe.

powodem nie tylko brak umiejętności i innych takich.

tego jest zbyt wiele, a i rozstrzał tematyczny ogromny.

wyobraźcie sobie architekta niczego sobie, który dodatkowo prowadzi bar z kuchnią wegańską, w tak zwanym międzyczasie projektuje i szyje sobie ubrania, do tego w pozostałych chwilach naprawia ludziom rowery, a jeszcze lepiej buduje im je od początku, do tego, wiadomo, z rana mysore, a wieczorem 30-40 km na rowerze, dla dobrej formy i silnych nóg.

we wszystkim jest świetny.

a szalona znajoma mieszka teraz w peru i ma widok na wulkan.

i jak być tu?