CXVIII

pewnie przez tabletki z hormonami mam codzienne zmiany nastrojów. 

wczoraj przyszłość jeszcze jakoś się rysowała.

pierwsza i druga praca wciąż koniecznością, ale przynajmniej wizja weekendów była jakaś.

dzisiaj praca tragedią, z wątpliwościami, że się w ogóle plan zarabiania więcej uda.

ale to jeszcze nic.

otępienie po pracy i przeraźliwy smutek.

że nie robię nic ważnego i pięknego.

że jestem sama jak palec i przez to bezradna.

że nie potrafię się odezwać gdy facet sika mi w bramie przy domu.

że dom to nie dom i że tego nie można na razie zmienić.

że sympatycznemu starszemu panu trzęsą się ręce z powodu choroby.

że codziennie wieczorem muszę się obżerać.

że nie zostałam chemikiem, leśnikiem czy grafikiem.

że kolejny rok minie bez sensu.

że chciałabym wyjechać z tego miasta - i choć to dość proste, to jednak trudne.

przepraszam wszystkich, dla których byłam, jestem i będę niemiła.

walczę z tym, ale mi się nie udaje.

kolega polecił, żebym się uśmiechała.

tego też nie potrafię.

gdy ból istnienia pożera codzienność nie może być miejsca na uśmiechanie się do ludzi.

a chciałabym.