CCCXCI

siedzieć wieczorami na tarasie domu

niekoniecznie nawet w górach

ale choćby wśród drzew i kwiatów na wsi

a nie przed komputerem w małym mieszkaniu w dużym mieście

pracować w naturze, a nie w biurze

potrzeby, które z jakiegoś nieznanego mi powodu wybrzmiewają 

w tym roku głośniej

a przez to, że nie są zaspokojone i długo, jeśli w ogóle, nie będą

to pojawia się mieszanka lęku, żalu, smutku, niemocy, obwiniania siebie 

za rzeczy, na które nie mam wpływu

ale też za te, na które mam wpływ, ale ich nie robię

smutna ta wiosna

najgorsze myśli o sobie

nieustannie walczę

z porównywaniem się do innych ludzi

wiadomo, wypadam najgorzej

czekam więc na cud lub jakąś ucieczkę

(byłam nawet zdecydowana na ucieczkę do Warszawy

miałam tylko otrzymać pracę, którą znalazłam

oferta idealna, skrojona pode mnie

z wynagrodzeniem, za które mogłabym wynająć samodzielnie

jedno z tych drogich mieszkań w stolicy

ale nikt się nie odezwał)

ptaszki na ukojenie

rudzik z Tatr

a na mój balkon przylatywały modraszki, bogatki z młodymi, wróble

a nawet sójkę raz widziałam

ale przerosło mnie codzienne sprzątanie odchodów :-(

przepraszam Was, piękne ptaki

jedzenie wróci jesienią