CCCXL

 spędziłam kilka dni w Karkonoszach

jednego dnia przeszłam sporo kilometrów u ich podnóża

drugiego dnia zmokłam prawie do majtek

trzeciego weszłam na Śnieżkę

czwartego musiałam wracać na niziny, co niezmiennie wywołuje u mnie spadek nastroju

było mi smutno, bo mijałam miejscowości, w których mógłby stać mój dom

(miejscowości urokliwe, no i w górach)

choć pewnie nigdy nie stanie, bo samotne mieszkanie w domu na odludziu nawet mnie przerasta

było mi smutno, że spędzałam ten czas sama

(choć oczywiście nie spędzałam go tak za karę, a z wyboru)

 pojawiają się u mnie takie sprzeczne myśli, gdy patrzę na innych ludzi

w schroniskach, hostelach, na szlakach

prawie każdy z kimś jest, z kimś idzie

samotny wędrowiec na pewno ma jakiś problem

i jest okrutnie samotny

natomiast podczas samego wędrowania niewiele rozmyślam

mój mózg skupia się na wysiłku

czasem na napotkanych niewygodach 

takich jak deszcz czy silny wiatr i zimno

wtedy też pojawia się radość i modne ostatnio słowo wdzięczność

chyba za to, że mogę patrzeć na góry (i na doliny), że mogę w nich przebywać

to taki czas, te kilka godzin, bez korzystania z telefonu

bez zaglądania w życia obcych osób

och social media, chciałabym się z was wypisać