CCLXXIX

ostatnie dni były przemieszanymi emocjami

od zupełnego braku chęci życia i przekonaniu o jego bezsensowności

do przekonania, że nie zmieni się nic, jeśli nie odmienię myślenia

nie zrobię porządku wokół siebie

i nie będę się cieszyć tymi wszystkimi małymi sprawami

było kilka spotkań, które z jednej strony upewniły mnie w przekonaniu, że bez 

kontaktu ze znajomymi, bez spontanicznych z nimi spotkań

nigdy nie będę szczęśliwa

z drugiej strony po innym spotkaniu musiałam sobie tłumaczyć, że nie muszę w dużej grupie

mało znanych osób czegokolwiek mówić

mogę tylko słuchać i się uśmiechać

a to czy druga strona oceni mnie za tę ciszę negatywnie...

może oceni może nie

nieważne

było też więcej niż ostatnio wizualizowania sobie przyszłości zawodowej

wyobrażałam sobie, że już nie pracuję w obecnej, znienawidzonej, branży

a jestem w końcu kimś innym

że zajmuję się programowaniem albo analizą danych

zdarzało się wcześniej tak myśleć, wznosić się na wyżyny wyobrażeń

po czym nie ruszyłam nawet palcem, żeby zacząć się uczyć

teraz będzie podobnie

mimo że powtarzałam przez weekend: usiądź i zrób coś

zdołałam jedynie przejechać 50 km na rowerze (oczywiście doceniając tę piękną chwilę)

i wyciągnąć maszynę do szycia (tej pięknej chwili już tak nie doceniłam)

chciałabym tyle umieć i tyle wiedzieć

tymczasem nie chce mi się nic robić

takie to przykre

pojawiła się też myśl, że właściwie żadna praca biurowa nie przyniesie mi radości

kiedy tak czytam po raz kolejny to, co powyżej

to takie nierealne wydają się te wszystkie plany

że nieważne, że będę znać świetnie taki czy siaki język programowania

bo po prostu do zatrudnienia zabraknie innych umiejętności

znajomości języków obcych albo języka w gębie

obok tych wszystkich przemyśleń bardziej osobiste tematy się pojawiały

ale o nich nie chcę mówić

nie jestem w formie

nie mój czas

trzeba po prostu zaszyć się w Indiach na kilka miesięcy

i praktykować jogę spokojnie