CCLXXVI

od półtora miesiąca żyję od weekendu do weekendu

a w tygodniu od szesnastej do ósmej

choć to życie to głównie martwienie się

ból i płacz co drugi dzień

i smutne słowa, którymi zdążyłam nakarmić znajomych z poprzedniej pracy, 

moich dobrych znajomych i Ł.

pierwszy raz mam problem z nowym miejscem pracy

serce podpowiada, żeby odejść, rozum, żeby zostać

żeby wytrzymać jeszcze kilka miesięcy

i to nie kwestia złej firmy, tylko moich ograniczeń

i chciałabym, żeby firma podjęła decyzję za mnie

i żebym nie musiała się zastanawiać pomiędzy za i przeciw, tak i nie

nie mam też żadnego planu be

raczej wizję, że zostanę długotrwale bezrobotną

co doprowadzi do giga depresji

i źle się skończy

mam tylko rower i dobrze mi z jogą

nie mam planów wakacyjnych

choć mam wielkie pragnienia

ale jak i z kim?

choć świeci nieustannie słońce

dni zaczną się niebawem skracać

i będzie się zmierzać do jesieni i zimy

jesteście szczęściarzami jeśli jest wam po prostu dobrze w życiu

po prostu dobrze

i nie macie ciągłego napięcia w głowie

ani depresyjnego ani zwykłego, z codziennym funkcjonowaniem związanego

P.s. brakuje mi pracy z kliszą i nowych, nieidealnych zdjęć